เขมาเขมะสะระณะทีปิกะคาถา

                        เขมาเขมะสะระณะทีปิกะคาถา
             (หันทะ มะยัง เขมาเขมะสะระณะทีปิกะคาถาโย ภะณามะ เส)
          เชิญเถิด เราทั้งหลาย จงกล่าวคาถาแสดงสรณะอันเกษมและไม่เกษมเถิด


   พะหุง เว สะระณัง ยันติ ปัพพะตานิ วะนานิ จะ อารามะรุกขะเจต๎ยานิ  มะนุสสา ภะยะตัชชิตา

มนุษย์เป็นอันมาก, เมื่อเกิดมีภัยคุกคามแล้ว ก็ถือเอาภูเขาบ้าง ป่าไม้บ้าง  อารามและรุกขเจดีย์บ้างเป็นสรณะ

เนตัง โข สะระณัง เขมัง  เนตัง สะระณะมุตตะมัง  เนตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะ ทุกขา ปะมุจจะติ 

นั่น มิใช่สรณะอันเกษมเลย, นั่นมิใช่สรณะอันสูงสุด,เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว, ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

โย จะ พุทธัญจะ  ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต  จัตตาริ  อะริยะสัจจานิ สัมมัปปัญญายะ ปัสสะติ    

ส่วนผู้ใดถือเอาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะแล้ว,เห็นอริยสัจคือความจริงอันประเสริฐสี่ด้วยปัญญาอันชอบ

ทุกขัง ทุกขะสะมุปปาทัง ทุกขัสสะ จะ อะติกกะมัง  อะริยัญจัฏฐังคิกัง มัคคัง ทุกขูปะสะมะคามินัง 

คือเห็นความทุกข  เหตุให้เกิดทุกข์ ความก้าวล่วงพ้นทุกข์เสียได้ และหนทางมีองค์แปดอันประเสริฐเครื่องถึงความระงับทุกข์

เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง  เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ 

นั่นแหละเป็นสรณะอันเกษม  นั่นเป็นสรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว  ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้




กลับหน้าบทสวดมนต์

Visitors: 42,731